Dreams!!

alt


Ένα αστείο η ζωή

Γράφω εγώ συνθήματα 
γράμματα, μηνύματα 
και ούτε μια απάντηση 
χρόνια έχω συντροφιά 
αντί για σένα μια σκιά. 

Μόνη τα μεγάλωσα 
τα όνειρα που μάλωσα
 
που κλαίνε σε ζητούν διαρκώς 
μα μου λείπεις δίχως άλλοθι 
αχ, τι ζωή παράλογη. 

Ένα αστείο η ζωή 
δεν έχει πώς, ούτε γιατί 
κι εγώ που ζω καιρό για δύο
 
πια δε γελάω μ `αυτό τ` αστείο 
εγώ για δύο. 

Φτιάχνω εγώ καφέ για δυο 
και μιλάω στο κενό 
σου συζητώ τα νέα μου 
σε βλέπω στον καθρέφτη μου 
σε νοιώθω εδώ συμπαίκτη μου.



Όνειρα ξενιτεμένα...

alt


Δεν θα χαθώ, θα σου μιλώ,
Μέσα από τις ώρες της σιωπής,
μέσα από την θλίψη της ψυχής
μέσα από όνειρα θολά
από χάδια πια παλιά ...


Ποτέ δεν θα χαθούμε,
σε στιγμές του παρελθόντος θα ζούμε.
Στιγμές που το χάδι γινόταν φωτιά
και στο σώμα μας κυλούσε, έκαιγε,
μας έπαιρνε μακριά.
Σε μονοπάτια που μόνο ο έρωτας γνωρίζει
και με αγάπη τις ψυχές γεμίζει.
Σε βράδια που τα κορμιά μας ήταν ένα
και τα φιλιά μας παθιασμένα.
Σε νύχτες που η ανάσα μας ακουγότανε βαριά
και η αγκαλιά σου με έστελνε μίλια μακριά.

Σε χίλιες στιγμές θα ζω,
από αυτές θα σου μιλώ ...
Από τα χάδια τα φθαρμένα,
από όνειρα πια ξενιτεμένα.


Ότι δεν είναι πια εδώ...


Όλα είν' εδώ κι όλα περνάνε
σαν το νερό στα χέρια ενός παιδιού.
Μέσα βαθιά στα δάχτυλα γερνάνε
μικρές σταγόνες φως
του πρώτου ουρανού.

Κάπου εδώ θα συνηθίσω
να 'χω το χρόνο
κλειδωμένο στο κορμί.
Σαν πυρετό θα τον κρατήσω σφιχτά
στο μέτωπο, στα μάτια στη φωνή.

Και κάθε βράδυ θα κοιτώ ξανά
πίσω απ' τις γρίλιες
των ματιών σου τη φωτιά.
Θα περιμένω λίγο φως ξανά
ξανά να ζήσει πάλι
ό,τι δεν είναι πια εδώ.

Κάπου αλλού, κάπου εδώ γύρω
όλα συμβαίνουν κι όλα γίνονται ζωή.
Στου ποταμού το γύρισμα θα γείρω
αργά
σαν άνοιξη που άργησε να 'ρθει.

Και κάθε βράδυ θα κοιτώ ξανά
πίσω απ' τις γρίλιες
των ματιών σου τη φωτιά.
Θα περιμένω λίγο φως ξανά
ξανά να ζήσει πάλι
ό,τι δεν είναι πια εδώ.




Όλη μου την ζωή


alt


Η ζωή μου σταμάτησε εκεί
Σε εκείνο το βράδυ που ζήσαμε
Μαζί της  και ένα δάκρυ χαραγμένο στο μάγουλο
Και ένα μυαλό να ονειρεύεται.

 

Δεν ήταν η νύχτα τόσο σκοτεινή
Απλά το φεγγάρι αποκοιμήθηκε
Δεν θέλησε να δει την φυγή σου
Αλλά ούτε και την ψυχή μου ... μάτωσε ...

Τότε  ήταν που κοιμήθηκα,
Ακόμη κοιμάμαι
Γιατί εκεί υπάρχουν τα όνειρα μου
Και οι στιγμές από εκείνο το βράδυ
Στιγμές που τρέφουν την ψυχή μου.

 

Τώρα πια προτιμώ να ονειρεύομαι

Εκείνο το τελευταίο βράδυ

 Όπου έζησα όλη μου την ζωή ...


Αφουγκράστηκα το τέλος να μας πλησιάζει

alt


Πριν γραφτεί το φινάλε μας
υπήρχαν μερικά  δευτερόλεπτα σιωπής.
Μιας σιωπής που πάντα με φόβιζε
  με τρόμαζε.
Μια μικρή στιγμή σιωπής
που άκουγα την ανάσα σου ,
που μπορούσα να αφουγκραστώ
το τέλος να μας πλησιάζει.
Ντυμένο στα μαύρα
να προχωρά αγριεμένο
και αυτή την φορά να καταλαβαίνω
πως τίποτα δεν θα το σταματήσει.
Εσύ εκεί αμίλητος και απαθής
να κοιτάζεις με ένα απλανές βλέμμα
την κάθε μου προσπάθεια για εξόντωση του
χωρίς όμως να νοιάζεσαι .
Δεν τα κατάφερα, έφτασε
και πήρε μαζί του κάθε στιγμή που ζήσαμε
κάθε στιγμή που νιώσαμε
λες και ήτανε δικά του 
Μέσα στον πόνο και τα ουρλιαχτά μου
το μόνο που κατάφερα να δω , ήταν να φεύγεις...
Να φεύγεις χωρίς πίσω σου να κοιτάξεις
Χωρίς να μου σκουπίσεις πρώτα ένα δάκρυ

***

Και εγώ μέσα απ' τα θολά μου μάτια
να σε βλέπω απλά ... να φεύγεις...


Δεν μπορώ να σε κοιτάξω, να σε ψάξω

alt

Απόψε που και πάλι είμαι μόνη
Απόψε που είναι κλειστεί ξανά οι δρόμοι
Ακόμη μια φορά δεν μπορώ να σε κοιτάξω
Ακόμη άλλη μια φορά δεν μπορώ να σε ψάξω.


Βυθισμένη σ' όνειρα χαμένα  
Τριγυρνώ σε βράδια περασμένα
Τις  στιγμές του χθες αναζητώ
Να σ' αγγίξω προσπαθώ.


Μα τίποτα δεν μπορώ ν' αλλάξω
μου έρχεται να ουρλιάξω
Το δάκρυ τρέχει απ' τα μάτια μου στεγνό
Μα δεν υπάρχεις, σε μισώ.

Μα ένα ψέμα είναι κι αυτό
Βγαλμένο απ τον παραλογισμό
Και η φωνή μου δυνατά
Ουρλιάζει 'γύρνα ξανά'.


(Μου λείπεις... Να προσέχεις)


Όλα τα καλά που έχω ζήσει ... ΌΝΕΙΡΟ ΉΤΑΝΕ ...

Όλα τα καλά που έχω ζήσει ... ΌΝΕΙΡΟ ΉΤΑΝΕ ...  Ψες είδα την τελευταίες στιγμές που περάσαμε μαζί να περνάνε  από μπροστά μου... Τόσο αληθινές ... Μα τόσο μακρινές...
Την ώρα που η κοπελιά άρχισε να τραγουδά το 'όνειρο ήτανε' συνειδητοποίησα πως εκείνη η τελευταία μέρα που ήμασταν μαζί ...όνειρο ήτανε...

Όχι δεν το ονειρεύτηκα, το έζησα στα αλήθεια ... Σκέφτηκα όλα τα γεγονότα εκείνης της νύχτας όλες τις λεπτομέρειες... Πόσο όμορφα ένοιωθα και  πώς όλο αυτό ξαφνικά εξαφανίστηκε ... Σαν το όνειρο που έχει σβήσει...

Ήμασταν αγκαλιά , ένοιωθα το κάθε σου άγγιγμα... τα φιλιά σου... Όταν αποκοιμήθηκες έμεινα ξύπνια , δεν ήθελα να χάσω ούτε λεπτό χωρίς να σε κοιτώ ... Τα συναισθήματα μου όμως όσο ξημέρωνε γίνονταν ανάμικτα ... Ήμουνα μπερδεμένη ... Χαμένη ... Με το ένα πόδι στα σύννεφα και το άλλο στην κόλαση ... Ήξερα πως αυτό θα τελειώσει  όταν ξημερώσει... Δεν θα έχω πια αυτά τα ωραία συναισθήματα ... Δεν θα έχω εσένα...

Έτσι κι έγινε ... Ξημέρωσε... Έφυγες...Έφυγες μ' ένα απλό 'γεια'...Χωρίς φιλί , χωρίς αγκαλιά... Κι ίσως αυτό να με πόνεσε περισσότερο...
 Το όνειρο μου χάθηκε... Όλα έγιναν ξανά τα ίδια...

'Ο ουρανός ανάβει τα φώτα τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα,  ξημέρωσε πάλι [...]Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο, μην ξημερώνεις ουρανέ [...]Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις. Μην ξημερώνεις ουρανέ ...

Σ' αγαπώ ψυχή μου... κι ας δεν είσαι εδώ...


Προσπαθώ να πιστεύω τα όσα δεν είπες...

alt


Έφυγες ξανά... Πάλι η απόσταση μεγάλωσε, πάλι δεν κατάφερα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου, πάλι δεν σε αποχαιρέτησα... Πάλι... Πάλι η ζωή μας μια επανάληψη... 
   Νιώθω κάτι να με πνίγει... Κάτι να μην μ' αφήνει να αναπνεύσω... Κάθε φορά που φεύγεις πονάω το ίδιο... Είναι σαν να βλέπεις την ίδια ταινία κι ακόμη και την τέταρτη, δέκατη, εκατοστή τέλος πάντων  φορά να κλαις στο ίδιο σημείο λες και δεν το έχεις ξανά δει... Κάπως έτσι νιώθω... Ακόμη και την επανάληψη δεν την έχω συνηθίσει ... Ίσως αυτό να φταίει...  

   Το μόνο που έχω ανάγκη είναι να μου επιβεβαιώσεις πως μ' αγαπάς... όσο παιδικό και αν σου ακούγεται το έχω μεγάλη ανάγκη ... Πολλοί έχουν ανάγκη πιστεύω την επιβεβαίωση...
   Φοβάμαι αλήθεια ... και οι άνθρωποι είναι σκληροί, δεν θέλουν την ευτυχία του άλλοι, σπείρουν την αμφιβολία για την κάθε σου χαρά... Μου έτυχε αρκετές φορές...  Είσαι κλειστός χαρακτήρας το κατανοώ, έχεις και εσύ τις αμφιβολίες σου για πολλά ... Προσπαθώ να μην τους δίνω σημασία, να πιστεύω τα όσα δεν είπες, τα όσα προσπαθείς να μου δείξεις... Με πονάνε τα λόγια τους , με πονάνε οι αμφιβολίες που μου δημιουργούν έστω και για κλάσματα δευτερολέπτου... Με πονάνε πολλά  όμως προσπαθώ να ακούω αυτά που δεν λες...

Έχω ανάγκη ένα σου 'σ' αγαπώ'. Απλά πες το ...

Να προσέχεις καρδιά μου...
Θα είμαι πάντα εδώ , κανένας δεν θα καταφέρει να σβήσει το ότι νιώθω...


Νιώθω την ανάγκη να μιλήσω...

Δεν έχω να πω πολλά απλά νιώθω την ανάγκη να μιλήσω...

  Τις τελευταίες ώρες δεν νιώθω και πολύ καλά... Αλήθεια...
Ο κόσμος μου καταρρέει  ή μάλλον έχει ήδη καταρρεύσει ... Σήμερα είδα ανθρώπους που θεωρούσα σημαντικούς για μένα να με απογοητεύουν... Να μου γυρνούν την πλάτη για ακόμη μια φορά ... Αλλά αυτή η φορά θα είναι και η τελευταία ... Δεν μπορώ να συγχωρώ ανθρώπους που δεν αξίζουν την συγχώρεση μου...
 

Τώρα απλά τους έχω διαγράψει απ' την ζωή μου κι αυτό ίσως είναι και το καλύτερο...

Απόψε, μετά απ' όλα αυτά σ' έχω ανάγκη ... Έχω ανάγκη να σ' ακούσω, να σου μιλήσω, να σε δω... Είσαι ο μόνος με τον όποιο θέλω να μιλήσω, ο μόνος που μπορεί να με κάνει να ξεχάσω και να ξεχαστώ... Δεν σε νιώθω κοντά μου όμως και αυτό με φοβίζει... Δεν ανταποκρίνεσαι πια στα σ' αγαπώ μου και κάθε φορά τρέμω ... Είσαι εδώ αλλά απών ... Τα σ' αγαπώ σου πιο απών και απ' το απών ...

Λόγια δίχως νόημα ... Λόγια χαμένα ... Δεν ξέρω τι πληκτρολογώ ... Όλα πάνε από μόνα  τους, όλα κυλάνε κάπως διαφορετικά ....

Θέλω να προσπαθήσω να κοιμηθώ... Έχει μέρες που δεν μπορώ να κοιμηθώ ήρεμα, καλά... Θέλω να κοιμηθώ και αύριο όταν ξυπνήσω να είναι όλα καλά ... Όλα καλά έστω μαζί σου...  Δεν αντέχω και την δική σου απουσία ...  Σε θέλω εδώ ... 

Σ' αγαπώ κι αυτό τίποτα δεν θα το αλλάξει...

Να προσέχεις.... Σε χρειάζομαι...


Φοβάμαι... Την απώλεια

 dscs

  Αρκετές φορές, ξαφνικά, εισχωρούν στο μυαλό μου οι πιο κακές σκέψεις, σκέψεις που με φοβίζουν μόνο και μόνο στην ιδέα πως μια μέρα μπορεί να συμβούν ...; Πιο πολύ απ' όλα όμως φοβάμαι να μην χάσω τα πρόσωπα που αγαπώ πολύ... Η ιδέα αυτή με τρελαίνει...
  Θα ήθελα να μπορούσα να τους προστατέψω, να βρίσκομαι συνέχεια κοντά τους , να ζω κάθε λεπτό της ζωής τους, κάθε τους χαρά αλλά και κάθε τους λύπη, να μπορώ να τους δώσω την βοήθεια μου όταν την χρειάζονται, να μπορώ να εμποδίσω 'κάποιους τρίτους' να τους στεναχωρήσουν, να τους πονέσουν , να τους πληγώσουν... Θα ήθελα πιο απλά περισσότερο χρόνο μαζί τους...
  

   Εσύ, βρίσκεσαι στα άτομα που δεν θέλω να χάσω... Οι στιγμές μαζί σου ελάχιστες... Σχεδόν ανύπαρχτες ... Νιώθω σαν όλα να μας κυνηγάνε... Δυστυχώς για μας ο χρόνος πάντα ήταν ελάχιστος και η απόσταση κάτι το αναπόφευκτο ...  

  Πριν μια βδομάδα βρήκαμε αυτό τον χρόνο μετά από μήνες...  Βρήκαμε λίγες ώρες... 'Για μας' ... Ήτανε ξημερώματα... Είχες εξαντλητική μέρα... Μετά από ώρες αποκοιμήθηκες... Έμεινα ξύπνια... Δεν ήθελα να χάσω ούτε ένα λεπτό δίχως να σε κοιτάω... Ήμουνα πολύ κουρασμένη αλλά έμεινα εκεί κοντά σου... Ήξερα πως σε λίγο θα έφευγες  και η επόμενη φορά που θα σε έβλεπα θα αργούσε πολύ... Δεν ήθελα να χάσω λεπτό γιατί κάθε φορά που σε κοιτώ φοβάμαι ότι μπορεί να είναι και η τελευταία... Φοβάμαι πολύ ...  Η επόμενη φορά πάντα αργεί και εγώ φοβάμαι , φοβάμαι γιατί ο χρόνος παίζει περίεργα παιχνίδια...

Σ' αγαπώ πολύ...
Το μόνο που θέλω είναι να προσέχεις...